Rehabilitacja po złamaniu

To niestety dość częsta przypadłość, która spotkać może każdego z nas niezależnie od wieku. Do złamania może dojść podczas aktywności sportowej, nadmiernego obciążenia, podczas treningu, upadku lub innego incydentu. Każde złamanie wymaga interwencji ortopedycznej i odpowiedniej diagnostyki (RTG, MRI, TK).W przypadku złamania jest to bardzo ważny czynnik, czasem lekceważenie potencjalnie błahego urazu może być brzemienne w skutkach. Źle zrośnięta kość może prowadzić do trwałego uszczerbku na zdrowiu. Często przy złamaniach ręki myślimy, że skoro możemy ruszać palcami to na pewno jest tylko „zbita”, nic bardziej mylnego!

Złamaniu zawsze towarzyszy silny ból w miejscu urazu, nasila się podczas ruchu lub próby jego dotknięcia. Jeżeli doszło do złamania z przemieszczeniem, w miejscu urazu można zauważyć charakterystyczne zniekształcenie. W przypadku złamań otwartych, dochodzi do przerwania ciągłości skóry i krwawienia w związku z uszkodzeniem naczyń krwionośnych.

Złamania bez przemieszczenia leczy się zachowawczo, stosując unieruchomienie w opatrunku gipsowym. Są dwa rodzaje opatrunków: gips klasyczny lub lekki z tworzyw sztucznych. Zazwyczaj unieruchomienie stosuje się od 3-8 tygodni (w zależności która kość uległa złamaniu)

Bezwzględnymi wskazaniami do zabiegu operacyjnego jest ratowanie życia lub ratowanie złamanej kończyny, czyli sytuacje, w których tylko operacja jest szansą na przeżycie (np. w przypadku urazów wielonarządowych) lub uniknięcie amputacji (np. w złamaniach otwartych). Leczenie operacyjne stosuje się również w przypadku, gdy zastosowanie leczenia zachowawczego nie gwarantuje pożądanego efektu.

Już w kilka dni po złamaniu możemy rozpocząć rehabilitację. Podczas unieruchomienia można zastosować pola magnetyczne (przenika przez opatrunek gipsowy- przyspiesza zrost kostny) oraz laseroterapię działa przeciwzapalnie. Zabiegi te w znaczący sposób wspomagają proces gojenia się złamania. Po zabiegu operacyjnym w celu zmniejszenia obrzęku i procesu zapalnego zastosujemy krioterapię oparami azotu jak również laser i pole magnetyczne.

Jeśli jest to możliwe w drugim tygodniu stosujemy również rehabilitację ruchową, pozostałych partii ciała, a także ćwiczenia izometryczne pod gipsem (napinanie mięśni bez ruchu w stawach) aby przeciwdziałać zanikom mięśniowym.

Pamiętajmy też o odpowiednim odżywianiu, podstawa to WAPŃ-dostarczają go mleko i przetwory mleczne, przy nietolerancji laktozy poleca się kefir i jogurt oraz sery podpuszczkowe dojrzewające. W jadłospisie powinny znaleźć się ryby wędzone. Ważną rolę odgrywają: witamina D oraz witamina K, którą znajdziemy w żółtkach jaj, fermentowanych produktach mlecznych, brokułach i szpinaku. Ponadto MAGNEZ, którego wchłanianie z przewodu pokarmowego zapewnia witamina B6 obecna w bananach, wątróbce, tuńczyku i produktach zbożowych.

Po zakończeniu leczenia (czyli unieruchomieniu) można przystąpić do rehabilitacji ponownie lub dopiero jeśli z jakichś przyczyn nie było to możliwe wcześniej. Pierwszym etapem rehabilitacji jest ocena możliwości ruchowych kończyny po złamaniu oraz stopnia odczuwanego bólu podczas prób poruszania. Zazwyczaj rehabilitacja rozpoczyna się od fizykoterapii (krioterapia, laser, pole magnetyczne, elektrostymulacja mięśni). Po kilku dniach włączamy terapię manualną oraz ćwiczenia ruchowe.lną oraz ćwiczenia ruchowe.