Złamanie zmęczeniowe

Sumujące się w czasie duże obciążenia układu kostnego osłabiają jego strukturę doprowadzając do powstawania mikrouszkodzeń. Bagatelizowanie pierwszych symptomów jakim jest zazwyczaj permanentny ból (w trakcie i po wysiłku), może prowadzi do złamania zmęczeniowego, zwanego również przeciążeniowym lub powolnym.

Najczęstszą grupą uprawiających sport, gdzie dochodzi do tych złamań są biegacze zwłaszcza długodystansowi, w związku z dużymi przeciążeniami w obrębie kończyn dolnych.W dalszej kolejności będą to lekkoatleci, piłkarze, tancerze, gimnastycy, koszykarze.

Złamania o których mowa zdarzają się również u osób w związku z wykonywanym zawodem, czyli wszędzie tam gdzie układ kostny jest obciążany nadmiernie lub gdzie dochodzi do silnych wibracji przenoszonych na ciało pracującego. Innymi czynnikami ryzyka są zaburzenia hormonalne, zażywane leki sterydowe, niedobory witaminy D i wapnia.

Umiejscowienie złamań to najczęściej kość piszczelowa 30% a także II lub III kość śródstopia- 20% występujących złamań zmęczeniowych, kości stępu, najczęściej łódkowata-20%, kość, następnie kość udowa 10%, kość strzałkowa 5%. Złamania zmęczeniowe w mniejszym stopniu występują trzonie kręgu L5, wyrostku kolczystym C7, kości piętowej.

Najczęstszym objawem jest oczywiście ból, jak wcześniej wspomniałem niejednokrotnie ignorowany przez długi czas. Początkowo rozlany, ciężki do lokalizacji, z biegiem czasu coraz bardziej precyzyjny. Pojawia się lekki obrzęk i zasinienie w miejscu uszkodzenia, ból jest tym większy im większe jest obciążenie.

Diagnostyka to głównie zdjęcie RTG lub USG ( gdy objawy nie są jeszcze nasilone, bardzo często RTG jest nieskuteczne, podobnie jak USG). W pierwszym okresie zlamania najskuteczniejszą formą diagnostyki jest scyntygrafia kości, z pewnością również to najdroższa opcja.

Leczenie w pierwszym etapie- zazwyczaj zachowawcze, polega na zaprzestaniu treningów oraz wyeliminowaniu czynników ryzyka, odciążaniu lub unieruchomieniu (tylko w szczególnych przypadkach opatrunkiem gipsowym). Jednocześnie wskazane jest wdrożenie zabiegów z działu fizykoterapii, w szczególności pola magnetycznego oraz laseroterapii, a także krioterapii mającej działanie przeciwobrzękowe. W drugim etapie przystępujemy do ćwiczeń ruchowych i stopniowego powrotu do treningów lub pracy.